अशी कल्पना करा, २०४५ सालची एक सुंदर पावसाळी संध्याकाळ आहे, तुम्ही ऑफिसचं सगळं काम जरा लवकर आवरलं आहे, कपडे बदलले आहेत, जेवणं लवकर उरकली आहेत आणि शहराच्या दुसऱ्या टोकाला होणाऱ्या “Bad Poetry Club” च्या शंभराव्या प्रयोगाला जायला निघाला आहात.
खुप छान!
अपनी हस्ती ही से हो जो कुछ हो
आगही गर नहीं, ग़फ़लत ही सही
वाह!
गाण्याचं पण असेच होत चालले आहे . किती perfect सुरावट, ताना, वेलांट्या ... अति गोड
खरंय, आता आजुबाजूचं सगळंच इतकं परफॉर्मेटिव आणि कृत्रिम व्हायला लागलंय...मनापासून, उत्कटतेने वगैरे व्यक्त होणं हळूहळू कालबाह्यच होणारे..
खुप छान!
अपनी हस्ती ही से हो जो कुछ हो
आगही गर नहीं, ग़फ़लत ही सही
वाह!
गाण्याचं पण असेच होत चालले आहे . किती perfect सुरावट, ताना, वेलांट्या ... अति गोड
खरंय, आता आजुबाजूचं सगळंच इतकं परफॉर्मेटिव आणि कृत्रिम व्हायला लागलंय...मनापासून, उत्कटतेने वगैरे व्यक्त होणं हळूहळू कालबाह्यच होणारे..